Dagboek 1914 Floor Evers, item 119

• May 21, 2017 06:19:48 DR VERSMOREN

  vatten. En dan naderde langzaam maar zeker 't 

  tweede kwartier. Nog twee minuten - nog een --

  Lust - jij - nog - thee -

  Ik - lust - 

  Gerechte Hemel! He ik dien nacht ben doorgekomen,

  is mij nog een raadsel en 't is bepaald een wonder

  te noemen, dat ik mijzelf den volgenden morgen nog

  in 't bezit van mijn volle verstand bevond.

  Gedankt heb ik den politieagent op mijn knieën,

  toen hij den volgenden morgen de deur ontsloot.

  Ik ben weggevlucht, zoo vlug mijn beenen me konden

  dragen en heilig heb ik me voorgenomen, voortaan

  als gehoorzaam soldaat mijn plicht te doen. Alles

  zou ik kunnen verdragen, slecht die hersenspijnigende

  klik naar de politiekamer niet meer.

  Tot nu toe ik woord gehouden aan de belofte

  die ik mezelf deed; tot aan den dag van heden ben ik

  er nier meer in aanmerking voor gekomen.

  Geen afwisselender leven als dat van den soldaat.

  Toen ik uit die politiekamer in mijn schuur was

  aangeland en de kameraden en vrienden een flauw

  denkbeeld had trachten te geven de de verschik-

  kingen van dat gebouw, viel mijn oog op een papier

  
  

  • Revert to this revision

Description