ALEXANDROS KALAITZAKIS' SUBSCRIPTION, item 16
Transcription
Transcription history
-
352 Η ΕΣΠΕΡΙΑ 20)2 Ιουνίου, 1916
Η ΕΠΙΦΥΛΛΙΣ ΤΗΣ " ΕΣΠΕΡΙΑΣ".
ROBERT HICHENS.
Η ΜΠΕΛΛΑ ΝΤΟΝΝΑ
(Συνέχεια)
Μολονότι ο Αρμίν ήταν ενθουσιώδης και "πρωτότυπος"
ήταν όμως και άνθρωπος του κόσμου. Εγνώριζε το ρεύμα της
κοινής γνώμης. Εγνώριζε πως ο κόσμος έκρινε κάθε πράγμα
που δεν ήταν σύμφωνο με τας αντιλήψεις του. Το γεγονός ότι
πολλές φορές δεν εσκοτίζετο για την κοινή γνώμη δεν εσήμαινε
και ότι δεν την εγνώριζε. Εις τας σχέσεις του με την Καν
Τσέπστοου δεν έπαυσε να σκέπτεται και το τι θα έλεγεν ο κόσμος.
Εγνώριζε καλά εις τι συμπεράσματα θα κατέληγαν οι συνήθεις
τύποι της κοινωνίας του Λονδίνου δια τας σχέσεις του με την
Καν Τσέπστοου.
" Η Κα, Τσέπστοου έβαλε τον κακομοίρη τον Αρμίν στο
σακκί" αυτή θα ήταν η ετυμηγορία του κόσμου.
Ήσαν φίλοι; Μπορούσαν να είναι απλοί φίλοι; Ο Αρμίν
εγνώρισε την Καν Τσέπστοου κατά τύχην στο αντρέ του Σαβόϋ-
Οτέλ. Ένας άνθρωπος που έπαιζε στης κούρσες, τον οποίον μόλις
εγνώριζε, και ο οποίος όμως εγνώριζε καλά την Καν
Τσέπστοου, τον εσύστησε μιά μέρα με χωρίς κανένα ενδιαφέρον.
Έτσι άρχισεν η γνωριμία τους τυχαία και ολίγο ωμή. Θα
εξακολουθούσε;
Ο Αρμίν ήταν γερός και στο άνθος της ζωής του. Δεν ήταν
άγιος.
Κατά το διάστημα της σαιζόν του Λονδίνου, ο Δόκτωρ
Ισάακσων ήταν πολύ απησχολημένος ώστε δεν ημπορούσε να
βλέπη συχνά τον Αρμίν. Τον είδεν όμως κάμποσες φορές και
κάμποσες φορές άκουσε διάφορες διαδόσεις γι' αυτόν και εννόησε
τας σχέσεις του με την Καν Τσέπστοου, εν μέρει από ό,τι ήξερε και
εν μέρει ενστίκτως. Ο Αρμίν επιθυμούσε πολύ να είνε ειλικρινής
με τον Ισάακσων. εν τούτοις όμως του είπε πολύ ολίγα συγκρατούμενος
από μία παράξενη επιφυλακτικότητα η οποία ίσως
του είχεν επιβληθή εξυπνα απ' αυτήν τη γυναίκα. Μερικοί είχαν
ειπεί πάρα πολλά στον Ισάακσων και με γέλοιο θηρίων, όχι αγγέλων,
έβγαζαν άσχημα συμπεράσματα.
Ο δε γιατρός έβγαζε τα δικά του συμπεράσματα.
Που ακριβώς θα κατέληγεν ο Αρμίν;
Χαμογελώντες κοροϊδευτικά οι άνθρωποι στης λέσχες έλεγαν
ότι θα καταλήξη σε συνοικέσιον· προσέθεταν μάλιστα ότι το
συνοικέσιον είχεν ήδη γίνη και απορούσαν πως ένας άνθρωπος
σαν τον Αρμίν κατεδέχετο να είνε ο τελευταίος "κουμπάρσος."
Ο Ισάακσων εγνώριζε ότι αυτά ήσαν φλυαρίες και ότι δεν
δεν υπήρχε συνοικέσιον. Αλλά το ζήτημα ήταν εάν θα εγίνετο
εις το μέλλον και εάν η Κυρία Τσέπστοου το είχε βάλη στο νου
της ή μήπως ο σκοπός της ευθύς εξ αρχής ήταν κάποιος άλλος;
Η φιλία του με τον Αρμίν είχε βάλη τον Δόκτωρα Ισαάκσων
σε πολλή δύσκολη θέσι σ'αυτήν την περίστασιν. Μονολότι ήταν
τόσο πρωτότυπος στους τρόπους του και απηχθάνετο, όπως όλοι
οι ευαίσθητοι, να βαδιζη με τον όχλον εις τοιαύτα ζητήματα, εν
τούτοις ετάχθη με τον όχλον εις την υπόθεσιν αυτήν της Κυρίας
Τσέπστοου. Μ'όλα ταύτα ο Αρμίν τον εθεωρούσε ως ομόφρονα
και σύμμαχον. Στης πεταχτές ομιλίες που έκαμναν δεν του εξηγούσε
τίποτε καθαρά, αλλά πάντοτε κάτι υπονοούσε.
Το επαγγελματικόν μυστικόν εμπόδιζε τον Δόκτωρα Ισάακσων
να επαναλάβη εις τον Αρμίν ό,τι η Κυρία Τσέπστοου του
είχεν ειπεί για τον ευατόν της όταν του εζήτησε την ιατρικήν
του συμβουλήν. ¨ο,τι δήποτε και αν έλεγεν ο κόσμος γι'αυτήν
δεν θα διέθετε ποτέ τον Αρμίν εναντίον της· απεναντίας ακριβώς
γι' αυτό θα πήγαινε με το μέρος της.
Έως τώρα αυτός και η Κυρία Τσέπστοου ήσαν απλοί γνώριμοι.
Ήδη όμως είχεν έλθη η στιγμή που ο Αρμίν ήθελε να την
βλέπη περισσότερο από ό,τι απαιτούσε η απλή γνωριμία και
επειδή ησθάνετο αυτήν την έλξιν άρχισε να διερωτά τον εαυτόν
του αν δεν θα ήταν φρονιμώτερο να την επιθυμή ολιγώτερο.
Δεν ήτο βέβαιον αν το γεγονός ότι εγνώριζε τόσο καλά τον κόσμον,
τον είχε κάμη να εννοήση ότι θα ήτο δύσκολον να έχη
φιλικάς σχέσεις με μιά γυναίκα σαν την Κυρίαν Τσέπστοου,
χωρίς ντράβαλλα. Το να σκεφθή κανείς τέτοιο πράγμα είνε
δεξιά στήλη
θεωρία· η πείρα όμως τον είχε διδάξη ήδη ότι την δυσκολίαν
αυτήν δεν θα μπορούσε να υπερπηδήση, με όλον το θάρρος και
τον ενθουσιασμόν του.
Ήσαν φίλοι; Μπορούσαν να είναι φίλοι;
Ενώ απέτεινεν αυτές της ερωτήσεις προς τον εαυτόν του
μια φωνή από μέσα του απαντούσε "Όχι."
Γυναίκες που έχουν ζήσει αυτού του είδους τη ζωή χάνουν
το αίσθημα της φιλίας και αν το είχαν ποτέ. Η πείρα της εδίδαδαξεν,
όπως το ένστιγκτον διδάσκει κάθε γυναίκα, ν'αποβλέπουν
προς τους άνδρας ως εις όντα περισσότερο σαρκικά από ό,τι
πράγματι είναι. Αυτήν την αντίληψιν την εξωτερικεύουν διαρκώς
με τα λόγια των, το βλέμμα των, της κινήσεις των, και τον
ακαθόριστον εκείνον χρωματισμόν στους τρόπους που αποτελεί
την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά των.
Αυτή η άποψις επηρεάζει τους άνδρας, τους κάνει να ντρέπωνται
αλλά και τους διεγείρει συγχρόνως επιδρώσα επί του
θείου και του κτηνώδους που έχουν μέσα τους. Ουτε ο ντροπαλός
όμως άγιος ούτε ο αναιδής σαρκολάτρης έχουν όρεξιν για φιλίες.
Η κυρία Τσέπστοου είχεν αυτήν την ένστιγκτη, αντίληψι
για τους άνδρας την οποίαν δεν κατώρθωνε να κρύψη ούτε
το λεπτό ταλέντο αληθινής θεατρίνας με το οποίον ήταν προικισμένη.
Επί τέλους ο Αρμίν κατελήφθη από μιά ανησυχία και
μιά αβεβαιότητα που τον ειδοποιούσαν ότι δεν πρέπει να παρατείνη
και ν'αναβάλη το ζήτημα περισσότερο, αλλά ν'αποφασίση
οριστικώς τι θα κάμη. Ήταν άνθρωπος που δεν ημπορούσε να
ζήση ήσυχος χωρίς να λάβη μίαν απόφασιν. Εσυχαίνετο το
αναποφάσιστο και το ιεωρούσεν ως σημείον αδυναμίας.
Έπρεπε λοιπόν να ξεκαθαρίση αυτήν την υπόθεσιν.
Δεν απατούσε τον ευατόν του σ΄αυτό το ζήτημα. Δεν ανύψωνε
μιά κορτεζάνα εις την θέσιν αγγέλου όπως κάμνουν συνήθως τα
παιδιά. Η Κυρία Τσέπστοου είχε βεβαίως ζήσει ζωή αμαρτωλή
κατά τρόπον που να διεγείρη αηδίαν, ίσως, αλλά και οίκτον.
Εν τούτοις όμως είχε μέσα της μιά λεπτότητα, απλότητα και
περιφάνεια, ακόμη και μιά περίεργη επιφυλακτικότητα. Αγαπούσε
δε τα αιθέρια πράγματα.
Εθύμονε μαζί της για την μοναξιά και την ακινησία στην
οποίαν είχε καταδικάσει τον εαυτόν της και η οποία επείραζε
τα ιπποτικά του αισθήματα και διήγειρε τον οίκτον. Αν ημπορούσε
να φαντασθή ότι, ενώ αυτός θα πήγαινε στην εξοχή για
να ίδη τους συγγενείς του, θα ταξείδευε και αυτή και θα περιεπλανάτο
στην Ελβετία, στην Ιταλία ή σε κανένα άλλο ώμορφο μέρος,
θα ησθάνετο τον εαυτόν του ήσυχον. Πάντοτε όμως την είδε
να κάθηται σ'αυτό το δωμάτιο μοναχή, να παίζη πιάνο
και να διαβάζη, χωρίς καμμιά ελπίδα συντροφιάς ή αλλαγής.
Η Κυρία Τσέπστοου έπαιξε το μέρος της καλά. Εζωγράφισε
επάνω στον υμένα της φαντασίας του Αρμίν την εικόνα
της μοναξιάς.
(Έπεται συνέχεια).
"Η Εσπερία" πωλείται εν Λονδίνω εις το Βιβλιοπωλείον
του Cafe Royal, Regent Street, W.
εις το Cafe Monico, Piccadilly, W.,
και εις το Coin de France, Leicester Square, W.
"THE HESPERIA"
A GREEK WEEKLY ILLUSTRATED NEWSPAPER.
Annual Subscription: 16 shillings (20 frans) ; 4 Dollars in America.
Vol. I. - No. 22. 2 June, 1916
Editor: Dr. C. Pouptis, 62, Oxford Street, London, W.
Διευθυντής, Δρ. Κ. Πούπτης.
Printed by HAMPTONS LIMITED,
St. Dumstam's Prees, 12, 13, and 19, Cursitor Street, London, E.C.
-
352 Η ΕΣΠΕΡΙΑ 20)2 Ιουνίου, 1916
Η ΕΠΙΦΥΛΛΙΣ ΤΗΣ " ΕΣΠΕΡΙΑΣ".
ROBERT HICHENS.
Η ΜΠΕΛΛΑ ΝΤΟΝΝΑ
(Συνέχεια)
Μολονότι ο Αρμίν ήταν ενθουσιώδης και "πρωτότυπος"
ήταν όμως και άνθρωπος του κόσμου. Εγνώριζε το ρεύμα της
κοινής γνώμης. Εγνώριζε πως ο κόσμος έκρινε κάθε πράγμα
που δεν ήταν σύμφωνο με τας αντιλήψεις του. Το γεγονός ότι
πολλές φορές δεν εσκοτίζετο για την κοινή γνώμη δεν εσήμαινε
και ότι δεν την εγνώριζε. Εις τας σχέσεις του με την Καν
Τσέπστοου δεν έπαυσε να σκέπτεται και το τι θα έλεγεν ο κόσμος.
Εγνώριζε καλά εις τι συμπεράσματα θα κατέληγαν οι συνήθεις
τύποι της κοινωνίας του Λονδίνου δια τας σχέσεις του με την
Καν Τσέπστοου.
" Η Κα, Τσέπστοου έβαλε τον κακομοίρη τον Αρμίν στο
σακκί" αυτή θα ήταν η ετυμηγορία του κόσμου.
Ήσαν φίλοι; Μπορούσαν να είναι απλοί φίλοι; Ο Αρμίν
εγνώρισε την Καν Τσέπστοου κατά τύχην στο αντρέ του Σαβόϋ-
Οτέλ. Ένας άνθρωπος που έπαιζε στης κούρσες, τον οποίον μόλις
εγνώριζε, και ο οποίος όμως εγνώριζε καλά την Καν
Τσέπστοου, τον εσύστησε μιά μέρα με χωρίς κανένα ενδιαφέρον.
Έτσι άρχισεν η γνωριμία τους τυχαία και ολίγο ωμή. Θα
εξακολουθούσε;
Ο Αρμίν ήταν γερός και στο άνθος της ζωής του. Δεν ήταν
άγιος.
Κατά το διάστημα της σαιζόν του Λονδίνου, ο Δόκτωρ
Ισάακσων ήταν πολύ απησχολημένος ώστε δεν ημπορούσε να
βλέπη συχνά τον Αρμίν. Τον είδεν όμως κάμποσες φορές και
κάμποσες φορές άκουσε διάφορες διαδόσεις γι' αυτόν και εννόησε
τας σχέσεις του με την Καν Τσέπστοου, εν μέρει από ό,τι ήξερε και
εν μέρει ενστίκτως. Ο Αρμίν επιθυμούσε πολύ να είνε ειλικρινής
με τον Ισάακσων. εν τούτοις όμως του είπε πολύ ολίγα συγκρατούμενος
από μία παράξενη επιφυλακτικότητα η οποία ίσως
του είχεν επιβληθή εξυπνα απ' αυτήν τη γυναίκα. Μερικοί είχαν
ειπεί πάρα πολλά στον Ισάακσων και με γέλοιο θηρίων, όχι αγγέλων,
έβγαζαν άσχημα συμπεράσματα.
Ο δε γιατρός έβγαζε τα δικά του συμπεράσματα.
Που ακριβώς θα κατέληγεν ο Αρμίν;
Χαμογελώντες κοροϊδευτικά οι άνθρωποι στης λέσχες έλεγαν
ότι θα καταλήξη σε συνοικέσιον (άνω τελεία) προσέθεταν μάλιστα ότι το
συνοικέσιον είχεν ήδη γίνη και απορούσαν πως ένας άνθρωπος
σαν τον Αρμίν κατεδέχετο να είνε ο τελευταίος "κουμπάρσος."
Ο Ισάακσων εγνώριζε ότι αυτά ήσαν φλυαρίες και ότι δεν
δεν υπήρχε συνοικέσιον. Αλλά το ζήτημα ήταν εάν θα εγίνετο
εις το μέλλον και εάν η Κυρία Τσέπστοου το είχε βάλη στο νου
της ή μήπως ο σκοπός της ευθύς εξ αρχής ήταν κάποιος άλλος;
Η φιλία του με τον Αρμίν είχε βάλη τον Δόκτωρα Ισαάκσων
σε πολλή δύσκολη θέσι σ'αυτήν την περίστασιν. Μονολότι ήταν
τόσο πρωτότυπος στους τρόπους του και απηχθάνετο, όπως όλοι
οι ευαίσθητοι, να βαδιζη με τον όχλον εις τοιαύτα ζητήματα, εν
τούτοις ετάχθη με τον όχλον εις την υπόθεσιν αυτήν της Κυρίας
Τσέπστοου. Μ'όλα ταύτα ο Αρμίν τον εθεωρούσε ως ομόφρονα
και σύμμαχον. Στης πεταχτές ομιλίες που έκαμναν δεν του εξηγούσε
τίποτε καθαρά, αλλά πάντοτε κάτι υπονοούσε.
Το επαγγελματικόν μυστικόν εμπόδιζε τον Δόκτωρα Ισάακσων
να επαναλάβη εις τον Αρμίν ό,τι η Κυρία Τσέπστοου του
είχεν ειπεί για τον ευατόν της όταν του εζήτησε την ιατρικήν
του συμβουλήν. ¨ο,τι δήποτε και αν έλεγεν ο κόσμος γι'αυτήν
δεν θα διέθετε ποτέ τον Αρμίν εναντίον της (άνω τελεία) απεναντίας ακριβώς
γι' αυτό θα πήγαινε με το μέρος της.
Έως τώρα αυτός και η Κυρία Τσέπστοου ήσαν απλοί γνώριμοι.
Ήδη όμως είχεν έλθη η στιγμή που ο Αρμίν ήθελε να την
βλέπη περισσότερο από ό,τι απαιτούσε η απλή γνωριμία και
επειδή ησθάνετο αυτήν την έλξιν άρχισε να διερωτά τον εαυτόν
του αν δεν θα ήταν φρονιμώτερο να την επιθυμή ολιγώτερο.
Δεν ήτο βέβαιον αν το γεγονός ότι εγνώριζε τόσο καλά τον κόσμον,
τον είχε κάμη να εννοήση ότι θα ήτο δύσκολον να έχη
φιλικάς σχέσεις με μιά γυναίκα σαν την Κυρίαν Τσέπστοου,
χωρίς ντράβαλλα. Το να σκεφθή κανείς τέτοιο πράγμα είνε
δεξιά στήλη
θεωρία (άνω τελεία) η πείρα όμως τον είχε διδάξη ήδη ότι την δυσκολίαν
αυτήν δεν θα μπορούσε να υπερπηδήση, με όλον το θάρρος και
τον ενθουσιασμόν του.
Ήσαν φίλοι; Μπορούσαν να είναι φίλοι;
Ενώ απέτεινεν αυτές της ερωτήσεις προς τον εαυτόν του
μια φωνή από μέσα του απαντούσε "Όχι."
Γυναίκες που έχουν ζήσει αυτού του είδους τη ζωή χάνουν
το αίσθημα της φιλίας και αν το είχαν ποτέ. Η πείρα της εδίδαδαξεν,
όπως το ένστιγκτον διδάσκει κάθε γυναίκα, ν'αποβλέπουν
προς τους άνδρας ως εις όντα περισσότερο σαρκικά από ό,τι
πράγματι είναι. Αυτήν την αντίληψιν την εξωτερικεύουν διαρκώς
με τα λόγια των, το βλέμμα των, της κινήσεις των, και τον
ακαθόριστον εκείνον χρωματισμόν στους τρόπους που αποτελεί
την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά των.
Αυτή η άποψις επηρεάζει τους άνδρας, τους κάνει να ντρέπωνται
αλλά και τους διεγείρει συγχρόνως επιδρώσα επί του
θείου και του κτηνώδους που έχουν μέσα τους. Ουτε ο ντροπαλός
όμως άγιος ούτε ο αναιδής σαρκολάτρης έχουν όρεξιν για φιλίες.
Η κυρία Τσέπστοου είχεν αυτήν την ένστιγκτη, αντίληψι
για τους άνδρας την οποίαν δεν κατώρθωνε να κρύψη ούτε
το λεπτό ταλέντο αληθινής θεατρίνας με το οποίον ήταν προικισμένη.
Επί τέλους ο Αρμίν κατελήφθη από μιά ανησυχία και
μιά αβεβαιότητα που τον ειδοποιούσαν ότι δεν πρέπει να παρατείνη
και ν'αναβάλη το ζήτημα περισσότερο, αλλά ν'αποφασίση
οριστικώς τι θα κάμη. Ήταν άνθρωπος που δεν ημπορούσε να
ζήση ήσυχος χωρίς να λάβη μίαν απόφασιν. Εσυχαίνετο το
αναποφάσιστο και το ιεωρούσεν ως σημείον αδυναμίας.
Έπρεπε λοιπόν να ξεκαθαρίση αυτήν την υπόθεσιν.
Δεν απατούσε τον ευατόν του σ΄αυτό το ζήτημα. Δεν ανύψωνε
μιά κορτεζάνα εις την θέσιν αγγέλου όπως κάμνουν συνήθως τα
παιδιά. Η Κυρία Τσέπστοου είχε βεβαίως ζήσει ζωή αμαρτωλή
κατά τρόπον που να διεγείρη αηδίαν, ίσως, αλλά και οίκτον.
Εν τούτοις όμως είχε μέσα της μιά λεπτότητα, απλότητα και
περιφάνεια, ακόμη και μιά περίεργη επιφυλακτικότητα. Αγαπούσε
δε τα αιθέρια πράγματα.
Εθύμονε μαζί της για την μοναξιά και την ακινησία στην
οποίαν είχε καταδικάσει τον εαυτόν της και η οποία επείραζε
τα ιπποτικά του αισθήματα και διήγειρε τον οίκτον. Αν ημπορούσε
να φαντασθή ότι, ενώ αυτός θα πήγαινε στην εξοχή για
να ίδη τους συγγενείς του, θα ταξείδευε και αυτή και θα περιεπλανάτο
στην Ελβετία, στην Ιταλία ή σε κανένα άλλο ώμορφο μέρος,
θα ησθάνετο τον εαυτόν του ήσυχον. Πάντοτε όμως την είδε
να κάθηται σ'αυτό το δωμάτιο μοναχή, να παίζη πιάνο
και να διαβάζη, χωρίς καμμιά ελπίδα συντροφιάς ή αλλαγής.
Η Κυρία Τσέπστοου έπαιξε το μέρος της καλά. Εζωγράφισε
επάνω στον υμένα της φαντασίας του Αρμίν την εικόνα
της μοναξιάς.
(Έπεται συνέχεια).
"Η Εσπερία" πωλείται εν Λονδίνω εις το Βιβλιοπωλείον
του Cafe Royal, Regent Street, W.
εις το Cafe Monico, Piccadilly, W.,
και εις το Coin de France, Leicester Square, W.
"THE HESPERIA"
A GREEK WEEKLY ILLUSTRATED NEWSPAPER.
Annual Subscription: 16 shillings (20 frans) ; 4 Dollars in America.
Vol. I. - No. 22. 2 June, 1916
Editor: Dr. C. Pouptis, 62, Oxford Street, London, W.
Διευθυντής, Δρ. Κ. Πούπτης.
Printed by HAMPTONS LIMITED,
St. Dumstam's Prees, 12, 13, and 19, Cursitor Street, London, E.C
Description
Save description- 51.5073509||-0.1277583||
Λονδίνο
- 51.5073509||-0.12775829999998223||||1
Location(s)
Story location
Document location Λονδίνο
- ID
- 18712 / 212213
- Contributor
- ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΛΑΙΤΖΑΚΗ/ΘΕΑΝΩ ΜΠΟΡΑΚΗ
Login to edit the languages
Login to edit the fronts
- Balkans
Login to add keywords
- Propaganda
Login to leave a note